Hoe langer je naar dit ECG kijkt, hoe vreemder het wordt. De frequentie is ongeveer 60/min en er zijn P-toppen zichtbaar, met name in afleiding V1. In de precordiale afleidingen is ook niet zoveel vreemds aan de hand. Kijkend naar afleiding V1 kunnen we slag 1 en 4 verklaren als PVC, de overige slagen zijn waarschijnlijk gewoon sinusslagen. Er is een normale (maar wat abrupte) R-top progressie.

In de extremiteitenafleidingen zien we wel echt afwijkingen. Zo zijn er opvallend kleine voltages met in afleiding II zo goed als geen deflecties. Kleine voltages kunnen veroorzaakt worden door allerlei zaken, zoals simpelweg de samenstelling van het lichaam (bijvoorbeeld obesitas) en pathologieën zoals COPD en tamponade. Een optie die echter ook altijd in je hoofd op moet komen is een elektrodenverwisseling.

Elektrodenverwisselingen

Bij een verwisseling van RA en LA-elektroden (rood en geel) spiegel je als het ware de driehoek van Einthoven. AvR en AvL wisselen van plek en afleiding I wordt volledig negatief. Dat is ook de meest in het oog springende verandering. AvR wordt dus positief en AvL wordt negatief, net als afleiding I. Afleidingen II en III wisselen ook van plek, maar dat valt minder op. Hier is deze verwisseling echter niet aan de orde.

Bij een LA/LL verwisseling (dus geel en groen) roteert de driehoek van Einthoven 180 graden verticaal. Afleiding AvR blijft op zijn plek en ziet er nog altijd hetzelfde uit. Afleiding III wordt volledig negatief en afleidingen I en II verwisselen van plek, net als AvL en AvF. Ook dat is hier niet aan de orde.

Bij een RA/LL verwisseling (dus rood en groen) draait de driehoek van Einthoven wederom 180 graden verticaal, echter dit keer om AvL heen. Die blijft dus op z’n plek. Afleiding II wordt nu volledig negatief, AvL blijft hetzelfde. Afleidingen AvF en AvR wisselen van plek. Afleidingen I en III worden negatief én verwisselen van plek. Ook dat is hier niet aan de orde.

Bij een RA/N verwisseling (dus rood en zwart) collabeert de driehoek van Einthoven in essentie. De gele elektrode zit op zijn plek, dus dat blijft het ‘normale punt’. De rode (RA) en groene (LL) elektrode registreren nu zo goed als dezelfde elektriciteit. Afleiding II bestaat uit deze elektroden, waardoor afleiding II ineens zo goed als niets meer zal registreren. Deze krijgt een nul-polariteit. Afleiding AvL wordt een soort omgekeerde van afleiding III en de afleidingen AvR en AvF worden identiek. Afleiding III blijft overigens hetzelfde.

Gaan we bovenstaande toepassen op ons ECG, dan herkennen we dit terug. Hieronder heb ik alle veranderingen geduid met kleuren.