Laten we eens naar dit ECG aan kijken. Wat betreft ritme en frequentie is het rechttoe rechtaan. Er zijn P-toppen welke voldoen aan de criteria van het sinusritme, en de frequentie is ongeveer 64/min. Daarin dus geen gekke dingen. We zien ook geen afwijkingen in de geleidingstijden en de hartas is normaal.

We komen pas bij de QRS-morfologie iets tegen wat we willen benoemen. Tenminste, heel schokkend is het ook niet maar we zien wel Q-golven in afleidingen III en AvF. Ze voldoen echter niet aan de criteria om het als pathologische Q-golf af te geven. Zo zijn ze niet diep en breed genoeg. Verder zien we nergens R-top verlies, wat je wel zou verwachten als je toch bang zou zijn voor een doorgemaakt myocardinfarct. Ook de R-top progressie in de precordiale afleidingen is prima, met afleiding V4 als omslagpunt waar R>S wordt. Al met al, niets om ons zorgen over te maken in de QRS-morfologie.

We gaan door naar de ST-T morfologie. Daar speelt wel het een en ander. Het is subtiel en spat niet bepaald van het scherm af, maar we zien wel ST-depressies en ST-elevaties in meerdere afleidingen. In de laterale afleidingen I, AvL en V5 en V6 zien we ST-depressies terwijl we in afleidingen III en AvF juist ST-elevaties zien. Afleiding II daarentegen heeft geen ST-elevaties, al lijkt de morfologie wel een beetje op een ST-segment dat omhoog wil gaan trekken.

Wat nu?

Dit is een casus van een soort dat we regelmatig tegenkomen. Het verhaal doet vermoeden tot ischemie, maar het kan ook altijd nog simpelweg myogeen zijn. Het ECG laat geen knallende STEMI zien, maar maakt wel ongerust. Met regelmaat zijn bij deze patiënten de hartenzymen dusdanig licht verhoogd dat dit je ook doet twijfelen. Dit maakt insturen naar een interventiecentrum, mocht je daar niet aanwezig zijn, soms ook lastig. Ook deze patiënt voldoet bijvoorbeeld niet aan de STEMI criteria. Wat we dan doen is opnemen en starten met nitroglycerine, echter is dat puur pijnstillend en gebruiken we dat als argument voor het feit dat een patiënt geen interventie hoeft te ondergaan.

Bij deze casus bleek de postero-laterale tak van de RCA een 100% occlusie te hebben, dus hij had zeker recht op een interventie. Hier is dat ook gebeurd, maar de ziekenhuizen liggen vol met mensen die we rustig hun infarct laten doormaken omdat ze niet voldoen aan de STEMI criteria, we de capaciteit niet hebben of omdat ze reageren op nitroglycerine. En dat lijkt me niet de juiste gang van zaken.